Inzichten

Impulsief netwerken: zo doe je dat

Baal jij ook zo van jezelf als je er onbedoeld iets raars uitfloept? Je had het zelf totaal niet zien aankomen en degene met wie in je in gesprek bent duidelijk ook niet.

Zit je daar, met zo’n knalrode kop. Bang om ook nog maar iets verkeerds te zeggen. Waarop je van pure ellende alleen nog maar beleefde verontschuldigingen kunt maken, om uiteindelijk het sociale bijltje er maar helemaal bij neer te gooien. De enige momenten waarop ik mijn impulsiviteit niet als een beperking ervaar, is wanneer ik in het gezelschap ben van iemand met wie het klikt. In de meeste andere gevallen voel ik de drang om me verstoppen achter een masker van verlegenheid. Of beter gezegd: die drang voelde ik. Tot voor kort. Ik heb namelijk ontdekt hoe ik van mijn impulsieve kant mijn kracht kan maken.

In mijn hoofd klinkt het logisch

Mijn ervaring is dat fantasierijke impulsievelingen als ik niet zozeer bang zijn voor contact, als wel bang zijn om af te gaan in gezelschap. Als je als hoofdbewoner met je gedachten afdwaalt of juist niet te volgen gedachtesprongen maakt tijdens een gesprek, voel je je een holbewoner als de ander je ineens glazig zit aan te kijken omdat er blijkbaar plotseling kortsluiting is in het gesprek. Zelfs mijn bloedeigen moeder roept op dat soort momenten weleens dat ze me zo’n (and I quote) gekke vrouw vindt. Tja, ma, in míjn hoofd klinkt het volkomen logisch wat ik zeg, denk ik dan.

Er kan van alles misgaan

Natuurlijk zou ik mezelf nooit gek noemen. Creatief, ja, maar gek? Nee! Als creatieveling bedenk je haast als vanzelf allerlei niet voor de hand liggende vragen of opmerkingen. Dat gaat zeker niet altijd bewust, maar wel vaak omdat je dat al je hele leven gewend bent te doen. Bijvoorbeeld in pogingen om gesprekken gaande te houden of jezelf te dwingen contact te maken met anderen. Mijn ervaring is dat het daar vaak misgaat. Hoe geforceerder je probeert ‘normaal’ te doen, hoe vreemder je op de ander overkomt. En daar kunnen mensen op afknappen. Zo knoopte ik laatst een gesprekje aan met mijn überspirituele yogadocente, nog voor de les startte. Ik wilde voorkomen dat ze haar klasje weer minutenlang glimlachend zou aankijken. Ik vind het namelijk zenuwslopend om die vriendelijke blik te moeten ontwijken. Zo luchtig mogelijk zei ik daarom: “Wat een heerlijk weer is het, hè?!” “Ja, héérlijk”, antwoordde ze, “je krijgt meteen zin om alle ramen lekker open te zetten”. En voor ik het wist, had ik het gezegd. Het rolde er zó, totaal ongefilterd uit: “Ja inderdaad, lekker die muffe lucht hier laten doorwaaien”. Alsof ik voor haar voeten op de grond had gespuugd, zo keek ze me nu aan.

Opeens was daar het idee

Gelukkig heb ik onlangs ervaren dat mijn impulsiviteit ook goed kan uitpakken. Ik had een paar figuranten nodig voor in mijn videopitch en de cameravrouw had me gevraagd om voor een van de tussenshots zelf iemand mee te nemen. In mijn netwerk van vrienden, familie en bekenden kon ik alleen zo snel niemand vinden die op vrijdagmiddag tijd kon vrijmaken. Drie dagen voor de opname dacht ik iemand gevonden te hebben, een oud-collega die al meerdere keren zo lief was geweest om mijn bedrijf onder de aandacht te brengen van haar eigen netwerk. Maar helaas, het lukte haar toch niet om een oppas voor haar drie kinderen te regelen. De radertjes in mijn hoofd draaiden als gekken en opeens was daar het idee.

Ze heeft het er nu nog over

Ik wilde al een hele tijd contact opnemen met een coach die interessante online content schreef. Al maanden had ik dat moment uitgesteld, maar nu? Nu! Ik mailde haar met de vraag of zij als figurant in mijn videopitch wilde meespelen, dan konden we dat meteen mooi combineren met een kennismakingsgesprek, want ik overwoog een coachingtraject met haar in te gaan. Moest ze alleen wel even naar Blaricum afreizen, want daar waren de opnames.

Binnen no time had ik een super positieve reactie van haar ontvangen en ze heeft het er nu nog over. Dit was het meest originele kennismakingsgesprek dat ze ooit gevoerd heeft.

Breek het ijs op een verrassende manier

Omarm dus je impulsieve kant en stel af en toe eens een uitnodigende, impulsieve vraag aan mensen voor wie jij wat zou kunnen betekenen of andersom. Dan breek je het ijs op een verrassende manier en dat levert uiteindelijk de leukste nieuwe contacten op!

Heb jij ooit een impulsieve actie ondernomen die jammerlijk mislukt is of juist iets moois heeft opgeleverd? Laat het me vooral weten!

Over de auteur

Eva van der Meer

Copywriter en creatief vertaler Engels met als specialiteit food & duurzaamheid. Overige interesses: human interest, onderwijs & wereldpolitiek.