De vrouwen

Jojanneke van den Bosch

[twocol_one]

Hai. Ik ben Jojanneke van den Bosch, nog net 37 jaar en mijn bedrijf heet Eos Online Communicatie. Ik startte als zelfstandige op 1 april 2006. Mijn kantoor staat aan de andere kant van de Maas. Heel fijn, want dat biedt in ieder geval een béétje het gevoel van scheiding tussen werk en privé. Ik woon met @IP_ in Rotterdam. Ben dol op mijn vrienden, schaatsen, mijn muze(n), retro robots, rare talen leren en oude typemachines.

Waarom ben je gaan ondernemen?

Acht jaar na mijn afstuderen was het er tijd voor. En in mijn beleving is niets sterker dan een idee waarvoor de tijd is gekomen. Bij mijn een-na-laatste werkgever ISPwijzer / Ict op School – waar ik door mijn blog in 2005 werd aangenomen – kon ik mijn internetliefde volop kwijt. We waren daar bezig met breedbandinternetverbindingen voor scholen. Europese aanbestedingen. Bewustwording in het onderwijs over de mogelijkheden van internet in het onderwijs. Podcasts, wiki’s, blogs, dat soort dingen. Hartstikke leuk. Ook kreeg ik daar (eindelijk) de kans om mijn sprekerskwaliteiten te tonen op ons ISPwijzercongres. Maar het smaakte allemaal naar meer.

In 2006 wilde ik het Zelf Doen En Nieuwe Dingen Ontwikkelen, zonder hordes. Onder eigen vlag. Soms hoorde ik de opmerking wel ‘jij denkt zeker dat je het beter weet’ in mijn omgeving (overigens  niet bij ISPwijzer). Dat triggerde mijn ‘inner Pippi’. Ik dacht: ‘ja, soms denk ik inderdaad dat ik het beter weet’. Want in een werkveld waar niemand De Wijsheid in pacht heeft, is per definitie ruimte tot het ontwikkelen van nieuwe dingen en banen van nieuwe paden.

Ik was zoekende en wilde nieuwe oplossingen verzinnen, op basis van informatie van mensen en internet. Bijvoorbeeld toen ik begin 2006 in een wijkontwikkelingsproject een ‘miniblogstream’ in een widget bedacht en die op een corporate site en op Hyves plaatste maakte voor supersnelle bewonerscommunicatie. Het was maar een klein project, maar het maakte dat bewoners weer wilden praten met de woningstichting (mijn werkgever op dat moment). Werkte als een tierelier.

Een paar maanden later kwam Twitter, en ik dacht: Dit Is Precies Wat Ik Nodig Heb! En het was ook nog eens véél slimmer dan mijn idee, het was echt wederzijdse en brede communicatie. Ik was verkocht. Werd hier en daar om mijn getwitter uitgelachen, maar ik had dan weer wel binnen drie dagen alle gewenste contactpersonen in New York in mijn agenda staan voor een corporate blogreis die ik twee maanden later ging maken. Dat was echt een enorm cadeau: het bespaarde tijd en leverde me enorm veel lol, plezier en contacten op.

En dat Twitter…ik zou daar veel meer mee kunnen als ik zou gaan ondernemen, bedacht ik me. Daar zou nog bij komen dat ik niet meer stiekem hoefde te twitteren of (toen nog) een workaround maken via (toen nog) Meebo om alsnog te (toen nog) MSN’en met vakgenoten en vriendjes. Vrijheid. Het was er gewoon de tijd voor. Simpel.

Wat was jouw gaafste moment als ondernemer?

Met stip op 1 is dat de eerste social e-learning Leergang Online Communicatie & Social Media ter wereld die ik heb ontwikkeld. Het draait nu bijna drie jaar (en is nog steeds de enige) en heb tientallen professionals opgeleid tot online communicatoren. Dat maakt me aan de ene kant supertrots en aan de andere kant erg nederig. Je wilt immers altijd echt goede waarde bieden. Mensen verder helpen.

Ik heb geleerd dat docent zijn, op wat voor manier dan ook, een ‘humbling experience’ is. Ik leer zelf ook iedere dag nog. Daarbij geloof ik enorm in de kracht van blended e-learning. Dat is e-learning in combinatie met events. E-learning gaat nog een grotere vlucht nemen. Dat zie je bijvoorbeeld ook in de Khan Academy en nu ook universiteiten die online colleges beginnen aan te bieden. En of ik dat cool vind, dat ik de eerste ben die dit op het gebied van online strategie en social media doet? Ja, natuurlijk vind ik dat cool. Het mooiste moment is als je voelt: ‘het idee is uitvoerbaar gebleken en het werkt. Ik kan dit. #Jeuj!’ Priceless.

Het is dan wel weer zo dat ik door schade en schande moest ontdekken hoeveel on-ge-loof-lijk bizar veel tijd het kost om e-learning te ontwikkelen. De content, de didactiek, de redactie, de techniek, de tools, het opnemen van screencasts en video’s, het monteren, het programmeren…en dan ook nog cursisten begeleiden. Het is echt een tijdzuiger van jewelste. Maar ik houd er zoveel van. Het toffe is dat ik het allemaal wel kán, maar de vraag is of je het allemaal zelf zou moeten doen. Al was  het maar omdat het zo belachelijk veel tijd kost. Dat loslaten, dat is nog een ontwikkelpunt van me. Maar hey. Rome is niet in één dag gebouwd. En processen gaan inmiddels wel wat vlotter. Door snellere processoren, maar ook door efficiëntere werkwijzen. Daar kom je boem-is-ho achter. Dan gebeurt dan ook nogal eens, dat boem-is-ho.

Dat betekent ook dat ik soms tot in de kleine uurtjes doorwerk. Dat gaat meestal van harte, maar af en toe is het gewoon doorbijten en heb ik er een hekel aan. Tijdens mijn studie leverde ik flink wat slaap in om een presentatie of project af te krijgen. Dat gaat op m’n 37e toch iets minder van harte en ook niet ongestraft, merk ik. Maar als ik het niet de moeite waard had gevonden, had ik het niet gedaan. Maar offers doen meestal pijn. Daarom zijn het offers. En dat is prima.

Op plaats twee staat voor mij Social Value, mijn jaarcongres in het kader van ‘waarde geven’ via en met behulp van social media (en met offline plezier). Als je voelt dat je écht een verschil voor anderen kunt maken en hen onderling laat zien dat een oplossing meestal voorhanden is, geeft dat een enorm gevoel van voldoening. En omdat ik eenpitter ben (al werk ik dan wel veel met een netwerk van aanhangende freelancers) is het ook voor mij een fijne manier om mijlpalen te slaan. Als je in een groter bedrijf zit of een maatschap (of zoiets) hebt, ligt het toch meer voor de hand om samen successen of mijlpalen te vieren. Als je het alleen doet, ga je daar sneller aan voorbij in de gekkigheid van alledag. Dat is jammer. Dus daarom dat jaarlijkse Social Value.

Wat was jouw moeilijkste moment als ondernemer?

Het gevoel van voldoening dat ik zo nodig heb is enerzijds heel fijn, maar anderzijds is het soms zakelijk niet de slimste keuze. Zo is WeesWijzer.nu, het sociale project naast mijn bedrijf, iets dat mijn hart heeft gestolen en waar ik enorm veel tijd in steek. Sinds de publicatie van mijn boek ‘Zo, nu ben je wees’ en de onthulling van een deel van mijn verleden als weeskind, merk ik daar zakelijk wel iets van. Mijn opdrachtgevers werken nog steeds wel graag met me (gelukkig!), maar je wordt toch steeds vaker herkend door de interviews over het boek. En de primaire focus op social media en online strategie vinden mensen dan soms moeilijk te combineren in één persoon.

Dat is even wennen. Ik heb daar wel vooraf rekening mee gehouden. Toch kost het gewoon doorwerken meer energie door de ‘aftermath’ van het boek. En toch had ik het nooit níet willen doen. Ik sta 100% achter de publicatie van het boek. Het levert me dan wel weer andere dingen op. Buitenlandse publicatie, contacten, en kleine stiekeme dromen die uitkomen. Ook op persoonlijk vlak levert het me iets op. Helderheid, met name. Sommige familieleden die me het vroeger allemaal alleen lieten doen, laten het ook nu afweten. En ook zijn er mensen uit het verleden die tóch geraakt zijn. En heb ik toch echt het gevoel dat de mate van bewustwording over weeskinderen in Nederland groeit. En dat is werkelijk mijn primaire motivatie voor publicatie van het boek geweest. Voor mijzelf persoonlijk had het boek er nooit hoeven komen. Maar dat de waargebeurde verhalen erin nu ook kunnen bijdragen aan een positieve wending van andermans levens, is voor mij een teken dat wat ik ooit meemaakte, zin heeft gekregen. Want dat had het nooit. Nu wel. En soms zit er een toffe bonus aan vast. Dat je je muze (die drie keer vermeld staat in het boek) op 1 januari volstrekt onverwacht in New York tegen het lijf loopt, en dat hij een maand later in het bezit is van je boek. Dat is voor mij echt een cadeautje in het leven.

Het opknippen van mijn aandacht in mijn ‘gewone’ werkzaamheden in Eos Online Communicatie (de e-learning leergang, sprekers-gigs en mijn adviesopdrachten) en WeesWijzer is wel een doorlopend zoeken naar werkbare balans in tijd en aandacht. Dat heb ik niet zo een, twee, drie opgelost.

Welk advies wil je andere ondernemers geven?

Degene die het best om kan gaan met veranderende omstandigheden heeft de toekomst. Dat is iets dat een soort natuurwet blijkt te zijn. Als je teveel vasthoudt aan dingen die vroeger goed werkten of leuk waren, maar die nu niet zo gemakkelijk meer gaan of waar minder vraag naar is, zoek dan de oplossing voor je probleem. Soms is de oplossing ‘kill your darlings’. Doe dat dan. Ligt de oplossing in een update van je eigen beperkende percepties, doe daar dan iets aan.

En durf ook gewoon openlijk trots te zijn op wat je ontwikkelt. Ook als men er ‘Hollands’ op reageert. In een grijs puberverleden werd me wel eens toegeworpen ‘wie denk je wel dat je bent?’. Inmiddels heb ik daar een antwoord op gevonden dat ik ook in mijn boek schreef: ‘Ik ben, denk ik, meer dan het beeld dan jij misschien van mij hebt. Ik deug, heb talent en kansen, en gebruik deze om een fijn en vol leven te leiden dat eer doet aan wie ik ben, aan wie mij het leven hebben gegeven en aan degenen van wie ik hou. Interessanter is misschien: wie denk jij dat JIJ bent? Ik krijg de indruk dat jij zelf niet het vertrouwen hebt dat er meer mogelijk is dan jij voor elkaar bokst.’ Maar dat schudde ik destijds natuurlijk niet uit mijn veertienjarige punkmouw.

Kortom: blijf wakker op het gebied van je persoonlijke ontwikkeling en waar mogelijke klanten behoefte aan hebben. Dan ben je denk ik al een heel eind. Kijk, onzeker zijn we allemaal wel eens. Angsten kennen we allemaal. Ik ben daar absoluut geen uitzondering in. Heel af en toe is het lastig om je niet door die angst of onzekerheid te laten verlammen. Een ook ondernemende vriendin van me vertelde me ooit over haar ‘huilend-op-de-badkamervloer-moment’. You get the picture. Dan denk je aan je tijdtekort, opdoemende crisis in het hele land, deadlines. Maar het lukt steeds beter. En op momenten dat dat lukt, lijken dingen als vanzelf te gaan. Maar nogmaals: dat gebeurt me niet aan de lopende band. We doen allemaal ons best. Ik doe dat dan overigens weer wel op hoge, kleurige hakken.

Colori Shoes vroeg me een tijdje geleden als hun ambassadrice. Omdat ik verhalen deel in het kader van mijn bedrijf, maar ook t.b.v. weeskinderen in de westerse wereld. Spreekt hen aan. En wat zij doen spreekt mij weer aan. Dus dat gaat gepaard met roze, paarse, aqua pumps.

Welke quote zegt het meest over jou als ondernemer?

Always trust your gut feeling, act upon it and love what you do. The more you love your decisions, the less you need others to love them.

[hupso] [/twocol_one] [twocol_one_last]

jojanneke

Hier vind je Jojanneke

[social_icon title=”EOS communicatie” url=”http://www.eosonlinecommunicatie.nl” profile_type=”rss” window=”yes”][social_icon title=”@jojanneke” url=”http://www.twitter.com/jojanneke ” profile_type=”twitter” window=”yes”] [social_icon title=”@onlinecomm” url=”http://www.twitter.com/onlinecomm” profile_type=”twitter” window=”yes”] [social_icon title=”LinkedIn” url=”http://www.linkedin.com/in/jojannekevandenbosch” profile_type=”linkedin” window=”yes”] [social_icon title=”Facebook” url=”http://www.facebook.com/jojannekevandenbosch” profile_type=”facebook” window=”yes”] [social_icon title=”Pinterest” url=”http://pinterest.com/ijojanneke/boards/” profile_type=”rss” window=”yes”] [social_icon title=”Website Boek” url=”http://www.zonubenjewees.nl” profile_type=”rss” window=”yes”] [/twocol_one_last]

Over de auteur

Xaviera Ringeling

Ondernemer, vaak op hakken. Niet al te lang, vandaar.